Badanie pillingu tkanin i dzianin według ISO 12945 i ASTM
Jak bada się skłonność tkanin i dzianin do pillingu, czym różnią się metody ISO i ASTM, jak czytać stopień od 1 do 5 i jak porównywać wyniki z różnych laboratoriów.
Jak bada się skłonność tkanin i dzianin do pillingu, czym różnią się metody ISO i ASTM, jak czytać stopień od 1 do 5 i jak porównywać wyniki z różnych laboratoriów.
Szerokość, gramatura, skurcz i skręt dzianiny po wykończeniu: jakie wartości wpisać do zlecenia dla wykończalni i jak sprawdzić je przy odbiorze partii.
Aparat barwiarski dobiera się do konstrukcji wyrobu i długości partii. Jak forma prowadzenia materiału w kąpieli wpływa na naprężenie, równomierność i wymiary gotowej partii.
Jak sprawdzić powtarzalność wybarwień między partiami: pomiar spektrofotometryczny, ΔE i formuła CMC, warunki oceny, metameria i zapis tolerancji.
Trzy sposoby wiązania barwnika z włóknem i trzy różne kompromisy: trwałość wybarwienia, chwyt tkaniny, zużycie wody i czas procesu. Tabela porównawcza metod.
Preparacja podłoża, dobór atramentu do włókna, rozdzielczość i naniesienie, utrwalanie oraz pranie po druku — parametry, które decydują o jakości nadruku.
Mechanizmy skurczu tkanin, pomiar zmian wymiarów według ISO 3759, ISO 6330 i ISO 5077 oraz to, co daje sanforyzacja, kompaktowanie i praca bez nadmiernego naciągu.
Apretura hydrofobowa odpycha wodę, hydrofilowa ułatwia jej wchłanianie. Porównanie obu wykończeń, kryteria wyboru i parametry, które warto zapisać w zleceniu do wykończalni.
Które rubryki karty technologicznej realnie wpływają na decyzje produkcyjne: gramatura, gęstość nitek, wytrzymałość, trwałość wybarwień i stabilność wymiarów wraz z normami.